Bosbouw

José Roman Carrera: Superheld van het regenwoud

Voor José Román Carrera is de bescherming van bossen een kwestie van leven en dood. “Ik kreeg al zo’n 82 doodsbedreigingen,” herinnert hij zich de jaren ’90, waarin hij streed voor het opzetten van het Maya Biosfeer Reservaat in Guatemala. “En dat waren alleen de schriftelijke bedreigingen.” Die tijd is nu voorbij. Voor de Rainforest Alliance werkt hij samen met lokale gemeenschappen aan het behoud van het regenwoud.

“Ik heb in die jaren ’90 ook heel veel telefoontjes gekregen met de boodschap dat ik het land moest verlaten of ze zouden mij doodschieten, of mijn moeder. Ik ben beschoten in mijn auto- 17 kogels. Ook hebben ze een bom geplaatst in mijn huis. Maar ik ben nog steeds hier”, zegt hij met een lach. “Ze probeerde me te vermoorden en dat deden ze niet. Uiteindelijk besefte ze dat ik zou nooit verlaten. Ik moest het Maya Biosfeer Reservaat beschermen.”

Jose roman carrera
Buitengewone inzet

Degenen die Román kennen zeggen dat zijn buitengewone inzet in het geheel niet is afgenomen in de loop van zijn 25-jarige carrière. Geboren en getogen in El Quetzalito, een plattelandsgemeenschap in de noordelijke staat Petén in Guatemala, startte de 48-jarige Román in 1990 de Nationale Raad van de beschermde gebieden van Guatemala (CONAP) – de organisatie die is belast met het opzetten van het 2.1 miljoen hectare grote Maya Biosfeer Reservaat.

Veertien jaar geleden ging hij werken voor de Rainforest Alliance. Momenteel ondersteunt hij bosbouw gemeenschappen in heel Latijns-Amerika met zijn niet aflatende, onverschrokken toewijding. En gelukkig, met minder doodsbedreigingen nu.

Lokale en inheemse gemeenschappen
Zijn grootste passie gaat uit naar de concessiebosbouw, waarbij lokale en inheemse gemeenschappen het recht krijgen verleend om bosproducten te oogsten, zolang zij dit duurzaam doen. “Het idee is om hun inkomen te verbeteren zonder dat ze daarbij het bos kapotmaken”, legt Román uit. “Ik ben er volledig van overtuigd dat dit model werkt. Kijk maar naar het Maya Biosfeer Reservaat. In de bufferzone, -tussen reservaat en landbouwgebieden-, is het tempo van de ontbossing 7 procent. In de kernzone [waarbij geen ontbossing wordt toegestaan] is dat 2 procent. In de concessiegebieden waar de Rainforest Alliance sinds tien jaar continu gewerkt met bosgemeenschappen is die ontbossing nul. ”

Ara’s, herten, soms zelfs een jaguar
Waar komt toch die liefde voor natuurbescherming vandaag? Román zelf traceert dat terug naar zijn jeugd. Elke dag moest hij vijf kilometer lopen door het woud om naar school te komen. “Ik zag ara’s, herten, soms zelfs een jaguar,” herinnert hij zich. Dit was tijdens de burgeroorlog in Guatemala, toen het leger en de guerrilla tegen elkaar vochten. De Petén was daardoor een onaantrekkelijk gebied voor bedrijven. Na het vredesakkoord, kwamen de bedrijven – evenals illegale houthakkers, marihuanatelers en plunderaars van de beroemde archeologische ruïnes Tikal – en begon de vernietiging van het woud. “Waar mijn familie woont is het meeste tropische bos verdwenen”, zegt Román.

jose roman carrera 2Román geeft toe dat hij ‘verliefd’ is op zijn werk en hij noemt zijn vrouw dan ook een engel. Zij gelooft namelijk ook in de bescherming van het bos en de verbetering van het levensonderhoud de mensen die er van afhankelijk zijn. Elk jaar biedt het echtpaar 4 tot 6 studiebeurzen aan jongens en meisjes uit Román’s geboorteplaats. “Zonder een beurs had ik nooit kunnen studeren,” legt Román uit, die één van de 10 kinderen in zijn gezin was. “Ik moest het dorp te verlaten om te gaan studeren. We hadden geen wegen te! Ik vertrok toen ik 11 jaar oud was en zag mijn familie maar drie keer per jaar. “Román wist een beurs te krijgen voor elke fase van zijn opleiding, waaronder een Fulbright Scholarship om aan de Louisiana State University te studeren voor zijn bachelor in bosbouw. “Ik ben nu terug aan het betalen wat ik heb ontvangen. Mijn droom is om nog meer beurzen te verstrekken. ”

Voor Román is het niet moeilijk om zich zo te blijven inzetten voor gemeenschappelijk beheer van het bos. “Als je naar een van deze gemeenschappen kijkt en je ziet vrouwen geïntegreerd meedoen in de productie van hout en niet-hout producten en ook in de bestuurskamers van deze ondernemingen, en je ziet tieners verworden tot professionals – leraren, verpleegkundigen, technici -, dan heb je vertrouwen. ”

Hij voegt eraan toe: “Als we willen dat de mensen en de planeet samen te bloeien, kunnen we niet bij de pakken gaan neerzitten. Daarvoor hebben we geen tijd. “

Laat een Reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s