Bosbouw/Film

De toekomst van de akoestische gitaar en het regenwoud

Wat hebben het verdwijnen van eeuwenoude woudreuzen als de Sitkaspar en de toekomst van de akoestische gitaar gemeen? Dat wordt allemaal duidelijk in de documentaire Musicwood, een pakkende film over de politieke en sociale strijd over het Tongass-woud in Alaska. Rainforest Alliance sprak met regisseur Maxine Trump.

Centraal in deze inspirerende film is het verdwijnen van de eeuwenoude Sitka- en cederbomen uit dit ongerepte stuk regenwoud in de Amerikaanse staat Alaska. Niet voor de hand liggend misschien, maar het verdwijnen van dit woud en haar oerbomen hangt samen met de toekomst van de akoestische gitaar, zoals we die kennen. Rond die toekomst is een complexe strijd gaande tussen inheemse houtkappers, CEO’s van ’s werelds grootste gitaarproducenten en milieuorganisatie Greenpeace.

Ongerept
Het hout van de oude Sitka-bomen zijn essentieel voor het bouwen van akoestische gitaren van hoge kwaliteit. Door ongebreidelde houtkap verdwijnen deze woudreuzen in alarmerend tempo. De manier hoe het hout wordt gewonnen in het Tongass-woud is die van hele stukken bos leegkappen. Centraal in de film is dan ook urgentie om een van ’s werelds laatste ongerepte regenwouden te redden, en hoe de samenwerking van drie machtige groepen daarbij een belangrijke rol speelt. De film wordt nu wereldwijd vertoond.

Wat inspireerde je om deze documentaire te maken?
“Ik was in Alaska aan het werk, toen ik hoorde over de verwoesting van het Tongass-regenwoud en wat voor invloed dit heeft op de manier van leven van inheemse stammen in het zuiden van de staat. Toen hoorde ik ook over de Musicwood Coalitie, een groep van gitaarmakers die zich samen inzetten voor duurzaam bosbeheer. Oerbomen als de Sitkaspar zijn essentieel voor gitaarklankborden. Daarom pleit de coalitie voor minder kap van deze eeuwenoude bomen, precies waar ook de inheemse bevolking voor vecht. Toen we eenmaal in dit verhaal doken raakten we steeds meer onder onder de indruk van haar diepgang. Van inheemse problemen, landeisen, tot verhalen over hoe gitaren worden gemaakt, over boskap in afgelegen gebieden tot het concept wat een regenwoud is. Elke keer dat we dachten te weten waar het verhaal naar toe ging, nam het weer een andere wending. Daarom wisten we dat dit goed was voor een film.”

Trump gaat verder: “In het begin waren we vooral getroffen door twee dingen. Allereerst dat CEO’s van grote gitaarbedrijven, die normaal met elkaar concurreren, samenwerken om de manier waarop de boskap nu gebeurt te veranderen. En ten tweede dat dit allemaal plaatsvindt in een enorm groot, oud en ongerept regenwoud langs de kust van Alaska. Een bos, waarmee heel weinig mensen bekend zijn. We hadden het gevoel dat er met het maken van Musicwood een geweldige kans lag om de boskap in dit woud te kunnen veranderen. We konden een verhaal vertellen over bosbescherming op een manier die het publiek op een diepere manier aanspreekt: via muziek en de schoonheid van de akoestische gitaar. We wisten gewoon dat we iets speciaals in handen hadden. We hebben nog steeds grote hoop dat onze film het verschil kan helpen maken voor het Tongass woud.”

Wat zijn nu de grootste problemen voor dit bos en de Sitkaspar?
“In twee woorden: overmatige boskap. Het belangrijkste doel van de Musicwood Coalitie is om te proberen een duurzame manier van boskap te vinden, die tegelijkertijd ook economisch interessant is. De huidige houtkap kapt hele stukken bos kaal, waarbij ze de oude bomen en de ecosystemen die ervan afhankelijk zijn, verwoest. Dat is niet alleen voor akoestische gitaren een probleem, maar heeft een negatief ecologisch effect op onze hele planeet.”

Wat heeft de toekomst in petto voor het woud en de akoestische gitaar?
“Het Tongass woud heeft nog maar een zeer beperkt aantal oude Sitkasparren over. Dit zijn precies de bomen die de gitaarmakers nodig hebben voor hun akoestische gitaren. Als de houtkap niet verandert kan de gitaar dat wel doen. De gitaarmakers praten nu over andere manieren van gitaarproductie, als een oplossing voor het gebrek aan grote Sitkasparren. Zoals een klankbord maken uit andere soorten hout of overstappen op meer duurzaam hout, zoals kersenhout. Ook moeten ze misschien meer hout met gebreken accepteren, of breder generfd hout. Houtnervgen hebben geen effect op het geluid van de gitaar. De toekomst van het woud is complex. Het zal er altijd blijven in wat voor vorm ook, maar allerlei ecosystemen zullen beschadigd worden zonder hersteld te kunnen worden. Dat heeft weer talloze negatieve effecten op wilde dieren. Het Tongass is het meest zeldzame type bos op aarde. Verlies ervan is als een verwoestende klap. Volgens een van de biologen die we interviewen in de film is het moeilijk te voorspellen wat de negatieve gevolgen ervan zullen zijn. Die gaan misschien heel langzaam. Zodra we weten wat ze zijn, is het te laat.”

Morgen het tweede deel van het interview over de toekomst van het Tongass woud. En wat je zelf  kan doen om het woud te helpen beschermen.

Bekijk hier een slideshow van Greenpeace over het Tongass woud.

 

Laat een Reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s